PIĘKNA I BESTIA 3D dubbing /premiera/

gatunek: familijny/przygodowy/fantasy

produkcja: USA, czas trwania: 123

DZIŚ | 16:00
PIĘKNA I BESTIA 2D napisy /premiera/

gatunek: familijny/przygodowy/fantasy

produkcja: USA, czas trwania: 123

DZIŚ | 18:30
POKOT

gatunek: dramat/kryminał

produkcja: Polska/Niemcy/Czechy/Szwecja/Słowacja, czas trwania: 125

DZIŚ | 20:30
PORADY NA ZDRADY

gatunek: komedia romantyczna

produkcja: Polska, czas trwania: 97

31.03.2017 | 18:00
Aktualności
ŚWIĘTA JOANNA George’a Bernarda Shawa - projekcja spektaklu w kinie Regis - 30.03.2017
24.03.2017
ŚWIĘTA JOANNA George’a Bernarda Shawa - projekcja spektaklu w kinie Regis - 30.03.2017

Kino Regis zaprasza 30 marca miłośników teatru na projekcje spektaklu "Święta Joanna” na podstawie dramatu George’a Bernarda Shawa. Początek o godz. 19.00. Spektakl w ramach cyklu NT Live.
Kim…

Czytaj więcej >

DKF Aktualności

EDERLY Piotra Dumały w DKF Maciste.

23.03.2017, godz. 19.00 /czwartek/

 

23 marca DKF Maciste/Kino Regis zapraszają na spotkanie z ostatnim dziełem filmowym reżysera, ilustratora, projektanta plakatów i pisarza, człowieka wielu pasji - Piotra Dumały.
Prelekcję przed spotkaniem przeprowadzi dr Maciej Stroiński.

 

Tytułowe "Ederly" to miasto istniejące poza czasem, na granicy realnego świata i snu. Może się wydawać, że istnieje tylko po to, by mógł do niego trafić główny bohater - Słow. Miasto i jego mieszkańcy osaczają bohatera. Pokusa, by uległ i wyzbył się swojej tożsamości jest bardzo silna. Niezdecydowanie Słowa (w tej roli doskonały Mariusz Bonaszewski) niepokoi i bawi zarazem. Kto wygra w tej grze? Czy ktokolwiek może w niej wygrać?
Ten specyficzny film najczęście przywołuje wśród widzów dzieła Borgesa, Gombrowicza, Mrożka i Kafki.
W "Ederly" swoją pierwszą i ostatnią rolę w filmie fabularnym zagrał Jerzy Płażewski, wybitny historyk i krytyk filmowy. Wcześniej Jerzy Płażewski współpracował z Piotrem Dumałą przy okazji obu części animacji "Dr Charakter przedstawia".

 

Piotr Dumała - reżyser filmów animowanych i fabularnych, ilustrator, projektant plakatów i pisarz. Absolwent warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Profesor Szkoły Filmowej w Łodzi. Wykładał również w Konstfack College of Art (Szwecja) i Harvard University(USA).

Wybrane filmy animowane: „Lykantropia”, „Czarny kapturek”, „Łagodna”, „Franz Kafka”, „Zbrodnia i kara”,„Dr Charakter przedstawia” i „Dr Charakter przedstawia 2”, „Hipopotamy”. Filmy fabularne: „Las”, „Ederly”.

 

 

 

------------------
EDERLY (2015)
Gatunek: surrealistyczny / komedia
23 marca /czwartek/ 2017, godz. 19.00
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF

 


JA, OLGA HEPNAROVA - tragiczna historia morderczyni w DKF Maciste.

9.03.2017, godz. 19.00 /czwartek/

 

Kolejne spotkanie DKF Maciste w dniu 9 marca 2017, godz. 19.00 poświecone zostanie filmowi Tomása Weinreba i Petra Kazdy "Ja, Olga Hepnarová". Obraz ten, to jeden z najważniejszych czeskich fil

 

mów ostatnich lat, zarówno ze względu na temat, który podejmuje, jak i sposób, w który go podejmuje.

 

Prelekcje przed spotkaniem przeprowadzi dr Maciej Stroiński.

 

Wtorek, 10 lipca 1973 roku. Praga, przystanek na alei Obrońców Pokoju. Kobieta, lat 22, będąca zawodowym kierowcą, wjechała ciężarówką model Praga RN w grupę ludzi oczekujących na tramwaj. 8 osób zginęło, 12 zostało rannych. To nie był nieszczęśliwy wypadek. Działała z premedytacją. Chciała zabić jak najwięcej osób. Nie uciekała przed milicją. Nie broniła się na procesie. Była ostatnią kobietą w byłej Czechosłowacji, na której wykonano karę śmierci. Dwa dni przed swoim czynem napisała list. "Dlaczego to robię? Żeby zrozumieli, że istnieje kres bezsilności jednostki. Jestem samotnikiem. Człowiekiem zniszczonym przez ludzi. Mam wybór - zabić siebie albo innych. Wybieram zemstę." Ja, Olga Hepnarova.

 

Film Ja, Olga Hepnarová w żadnym wypadku nie stanowi pochwały dla masowej morderczyni ani usprawiedliwienia jej zachowania. Stara się natomiast pokazać bohaterkę jako człowieka i dotrzeć do odpowiedzi na pytanie, dlaczego doszło do tego strasznego wydarzenia. Nic dziwnego, że w filmie pojawiają się momenty, w których przyszła morderczyni może budzić współczucie – to właśnie wówczas mogło przydarzyć się coś, co zapobiegłoby tragedii. Tak się jednak niestety nie stało.

Obraz nie ma ambicji fabularyzowanego dokumentu, ale stara się dotrzeć do sedna – przedstawić intymny portret dziewczyny, którą w oczach twórców była Olga Hepnarová, samotnego człowieka na granicy autyzmu, który od dzieciństwa cierpiał na poważne problemy ocierające się o schizofrenię. Melancholijna dziewczyna z porządnej rodziny, która została poddana leczeniu psychiatrycznemu, a szkołę podstawową kończyła w zakładzie wychowawczym.

Inteligentna, oczytana młoda kobieta, pracująca jako kierowca oraz szukająca zaspokojenia w lesbijskich związkach. Wyrzucona z pracy na poczcie i zatrudniona w sektorze usług komunalnych. Samotna mieszkanka zagubionej chatki i fanka motoryzacji. Postać ze skłonnością do użalania się nad sobą, a z drugiej strony – do megalomanii, prześladowana przez wrażenie, że jej otoczenie dopuszcza się w stosunku do niej nieludzkich krzywd. Egotyczna i ekscentryczna jednostka, która na próżno stara się odnaleźć klucz do świata. A także człowiek, który stara się zwrócić po pomoc, zanim będzie za późno, ale nie dostaje odzewu.

Zgodnie ze swoim tytułem, film zorientowany jest na przeżycia Olgi, na to, jak postrzega samą siebie oraz stosunek otoczenia do niej. Słyszymy jej myśli, które wyraziła w zachowanych listach: romantyczna poza wyrzutka przeplata się w nich z głosem zagubionej anarchistki, przemądrzałość z niezręcznością. W sugestywnych ujęciach razem z Olgą przeżywamy otoczenie, w którym rodzą się jej fatalne idee.

Obserwujemy ją w sytuacjach, w których otoczenie jest dla niej okrutne – lub tylko jej się tak wydaje, ale ta różnica w zasadzie nie gra roli, dziwna, zamknięta w sobie dziewczyna w świetnym wykonaniu Michaliny Olszańskiej patrzy na swoich towarzyszy złym wzrokiem, a ich czyny interpretuje jako systematyczną agresję. Ojca nienawidzi, z matką ma wyłącznie pragmatyczny kontakt, na przykład w sytuacji, kiedy potrzebuje od niej leków. Matka natomiast przejawia niewiele chęci, by przełamać mur otaczający córkę.

Ekstremalna czujność Olgi wobec ludzi opada tylko w chwilach zbliżenia erotycznego z kochankami. Dopiero wówczas Olga odczuwa szczęście oraz pojednanie ze światem. Związek z koleżanką z pracy na poczcie ma wymiar nie tylko fizyczny, ale również nie kończy się szczęśliwie, podobnie jak przyjaźń z ekscentrycznym Mírą.

To wszystko składa się na obraz zamkniętej, zbuntowanej dziewczyny, która ma trudny kontakt z otoczeniem, jest niezrozumiana, może nawet niemożliwa do zrozumienia. Mimo to wciąż potrzebuje pomocy. W swoim zanurzeniu w świecie, którego nie rozumie i który traktuje jako obcy i wrogi, staje się egzystencjalną postacią, która zmierza do tragedii.

Nie jest to jednak nieodwracalne – o współodpowiedzialność twórcy oskarżają zwłaszcza psychiatrów i psychologów. Kluczowym momentem filmu jest scena, w której Olga sama chce poddać się hospitalizacji, ale lekarz arogancko jej odmawia. Kolejną przewiną psychiatrów jest to, że po dokonaniu morderstwa przygotowują oni opinię, która określa kobietę jako zdrową psychicznie.

Uwidoczniona cielesność, nieostre granice seksualności, a z drugiej strony oczywiste piękno filmowej Olgi Hepnarovej stanowią zasadną i zrozumiałą część konceptu artystycznego debiutujących twórców – Petra Kazdy i Tomáša Weinreba. Koncept ten konfrontuje przejmującą niepewność i kruchość naczynia, jakim jest ciało, z niszczącym nabojem psychicznym, który się w nim znajduje. Drobne ciało Olgi w nieprzyjaznym świecie zwraca uwagę na to, iż to właśnie kruchość i słabość wzbudziły potrzebę niszczycielskiej siły. Kruchość i słabość takich postaci, jak Olga Hepnarová, powinny być przedmiotem naszego zainteresowania, w innym wypadku może bowiem dojść do nieszczęścia.

Obraz jest osadzony w stylistyce retro, przede wszystkim dzięki temu, że jest czarnobiały. Zarówno plan filmowy, jak i eksponaty pokazują, iż twórcy poświęcili temu aspektowi sporo uwagi. Mimo to wydaje się, że konkretna epoka nie odgrywa tutaj znaczącej roli – zwrot „towarzyszko” pada w filmie wyłącznie raz. Z jednej strony może to stanowid zarzut dla filmu, ukazanie przedstawicieli establishmentu tego okresu jest tutaj aż nazbyt ponadczasowe. Wszechobecne zmiany związane z początkiem czasu normalizacji w Czechosłowacji nie są w filmie nawet dyskretnie zaznaczone, mimo iż również one mogły mied wpływ na stan niestabilnej emocjonalnie kobiety. Z drugiej strony zabieg ten można traktowad jako trzeźwą próbę uniknięcia przesadzonych spekulacji na temat politycznego uwarunkowania czynu Hepnarovej. Film pokazuje jej strach i bunt wobec ludzi jako takich, postawę, która może pojawid się w każdym środowisku – przeciwko czemu trudno mied jakiekolwiek.

 

Źródło: Marcel Kabát, Tragiczna samotnośd dziwnej dziewczyny... (http://www.lidovky.cz/tragicka-samotadivne-
holky-film-o-hepnarove-je-dulezity-jako-prevence-i-psychohygiena-grg-
/kultura.aspx?c=A160324_101555_ln_kultura_hep)


------------------
JA, OLGA HEPNAROVA (2016)
Gatunek: dramat biograficzny
9 marca /czwartek/ 2017, godz. 19.00
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF

 


JULES I JIM - Walentynki z DKF Maciste

14.02.2017, godz. 19.00 /wtorek/

 

14 lutego 2017 r. (wtorek!) - czyli w dzień św. Walentego - DKF Maciste / Kino Regis zapraszają  zakochanych kinofilów na  francuski melodramat w reż. Francois Truffaut pt. "Jules i Jim".

 

Film - który jest  błyskotliwą adaptacją autobiograficznej książki Henri-Pierre Roche'a, reportera i podróżnika - niedługo po premierze zaliczono do klasyki kina francuskiego. Obraz został zapamiętany - głównie za sprawą zjawiskowej Jeanne Moreau - jako portret kobiety, która przekracza granicę związku dwojga ludzi.

 

 

 

Projekcja poprzedzona będzie wstępem Barbary Szczekały*, doktorantki filmoznawstwa UJ, wspołredaktorki czasopisma "EKRANy.

Pośród przybyłych widzów, rozlosowane będę  3 romantyczne kolacje na łaczną kwotę 500 zł, ufundowane przez RESTAURACJA SALINA (Galeria Bocheńska, Plac Św. Kingi 1).

 

Ilość osób ograniczona.

 

Treść filmu:

Akcja nominowanego do nagrody BAFTA filmu rozpoczyna się przed wybuchem I wojny światowej. Nieśmiały pisarz Jules (Oskar Werner), Austriak z pochodzenia, dzieli miłość do literatury, sztuki i kobiet z Francuzem Jimem (Henri Serre). Mężczyźni żyją na modłę bohemy. Czas zajmują im podróże, którym cel wyznaczają osiągnięcia rzeźby i architektury. W czasie wyprawy na jedną z wysp na Morzu Adriatyckim poznają żywiołową Catherine (Jeanne Moreau), w której obaj się zakochują.

W przededniu wybuchu wojny Jules i Catherine decydują się wyjechać do Austrii i tam pobrać. Obaj mężczyźni zostają zaciągnięci do wojska, służąc we wrogich sobie armiach. Ich głównym niepokojem w czasie walki jest możliwość spotkania przyjaciela.

Po zakończeniu konfliktu Catherine i Jules zapraszają Jima do swojego domku. Kiedy mężczyzna przybywa na miejsce, odkrywa, że para ma kilkuletnią córkę, ale ich małżeństwo nie układa się najlepiej. Jules zwierza się przyjacielowi, że żona wielokrotnie od niego odchodziła, ma też na koncie liczne romanse.

Ponowne spotkanie Catherine i Jima obudzi łączące ich niegdyś, ale nigdy niezrealizowane uczucie. Konsekwencjami tego będzie konieczność dokonania wyboru pomiędzy lojalnością względem przyjaciela a miłością. Sytuacja skomplikuje się dodatkowo, kiedy Jim odkryje, że nie będzie mógł zostać ojcem.

 

*Barbara Szczekała (1986) - doktorantka filmoznawstwa UJ, współredaktorka czasopisma "EKRANy", PR manager Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Etiuda&Anima oraz Siłaczka krakowskiej edukacji filmowej. Kocha miłość na ekranie, w tę życiową powątpiewa.

 

 

 

------------------
JULES I JIM  (1962)
Gatunek: melodramat
14 lutego  /wtorek/ 2017, godz. 19.00, mała sala
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF.

 


FILM "KOMUNIA" I SPOTKANIE Z REŻYSERKĄ - ANNĄ ZAMECKĄ.

19.01.2017, godz. 19.00 /czwartek/

 

DKF Maciste zaprasza 19 st

 

ycznia do Kina Regis na inauguracyjne w 2017 roku spotkanie klubowe.  Zobaczymy - nagrodzony m.in. na MFF w Locarno - polski dokument "Komunia".
Po seansie spotkanie z reżyserką filmu - Anną Zamecką. Wstęp do filmu oraz rozmowę poprowadzi - Jacek Dziduszko.

 

Opis filmu:
Kiedy dorośli bawią się w dom, wtedy to dzieci muszą szybko dorosnąć. 14-letnia Ola zajmuje się domem, opiekuje ojcem, niepełnosprawnym bratem i dba o relacje z mieszkającą osobno matką, ale przede wszystkim stara się na powrót złożyć rodzinę w całość.  Żyje nadzieją, że uda się ściągnąć matkę do domu. Pretekstem do spotkania z nią jest komunia święta 13-letniego Nikodema. Ola bierze na siebie całą odpowiedzialność za przygotowanie idealnej rodzinnej uroczystości.

Po kilku pierwszych spotkaniach z Olą, Nikodemem i ich ojcem, wiedziałam, że chcę zrobić film o sile bezwarunkowej rodzinnej miłości, o więzach, które łączą na zawsze mówi Anna Zamecka, reżyserka filmu „Komunia”.

We wnętrzu ciasnego mieszkania – gdzie wszystko ginie, psuje się i sypie - zobaczyłam troje ludzi związanych ze sobą tak mocno, że gest jednego z nich natychmiast powodował lawinę reakcji: od złości, przez strach, po powstrzymywane wzruszenie. Był tylko jeden sposób na sfilmowanie tego nagromadzenia przedmiotów i emocji: kamera musiała stać się czwartym członkiem rodziny. „Komunia”odkrywa piękno w odrzuconych, siłę w najsłabszych, potrzebę zmiany tam, gdzie nic na nią nie rokuje. To przyspieszona lekcja dojrzewania, która uczy, że żadne porażki nie są ostateczne. Szczególnie tam, gdzie idzie o miłość.

 

„Komunia” jest dla mnie o RODZINNEJ WIĘZI – mówi Izabela Łopuch, producentka i szefowa produkcji HBO Polska.  Nie tej, której ilustracją na obrazku jak z katalogu czy reklamy, są „szczęśliwi ludzie”, a ich szczęście oznaczają piękne meble, przestronne wnętrze, wypolerowane na błysk owoce na stole. WIĘŹ to co innego. To coś, czego się nie da oszukać - ani wytworzyć sztucznie, ani przeciąć. To coś, co żyje w nas od urodzenia do śmierci. Ewoluuje, zmienia, zmusza do myślenia o sobie w relacji z innymi. Subtelność i wnikliwość, z jaką Ania pokazała tę więź w rodzinie bohaterów, wzrusza mnie i przypomina, że najważniejsze co mamy, to ludzie obok.

Światowa premiera „Komunii” odbyła się na MFF w Locarno, gdzie film otrzymał GRAND PRIX Semaine de la Critique dla najlepszego filmu. Swoją polską premierę miał natomiast na Warszawskim Festiwalu Filmowym, na którym zdobył Grand Prix dla najlepszego dokumentu. Film został już zakwalifikowany do konkursu głównego festiwalu w Lipsku. Będzie również prezentowany w sekcji Best of Fests na festiwalu IDFA w Amsterdamie.


Reżyser:
Anna Zamecka - mieszka i pracuje w Warszawie. Studiowała dziennikarstwo, antropologię kulturową i fotografię w Warszawie i Kopenhadze. „Komunia” jest jej pełnometrażowym debiutem. Reżyserka jest również autorką scenariusza filmu, współproducentką oraz montażystką.

 

Nagrody i festiwale:
2016 – MFF w Locarno, nagroda dla najlepszego filmu dokumentalnego sekcji La Semaine de la Critique
2016 – Warszawski Festiwal Filmowy, nagroda dla najlepszego filmu dokumentalnego
2016 - DOK w Lipsku - konkurs główny
2016 – IDFA, Amsterdam - sekcja: Best of Fests

 

Informujemy, że można już zamawiać legitymacje członkowskie DKF na rok 2017. Cena 20 zł. Cena pojedynczego biletu na seanse w ramach DKF /dla posiadacza ważnej legitymacji/ wynosi jedyne 5 zł. Dodatkowo legitymacja uprawnia do ulgi na regularne seanse w kinie Regis.

 

------------------
KOMUNIA (2016)
Gatunek: dokument
19 stycznia /czwartek/ 2017, godz. 19.00
Kino Regis, ul. Regis 1
bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u
Zrealizowano przy wsparciu PISF